Pragmata İncelemesi: Silahlar, Robotlar ve Beklenmedik Ebeveynlik Dersleri

Pragmata, düşmanları vurmanın yeni bir boyutunu sunan bir bilim kurgu nişancı oyunudur. Aynı zamanda yeni nesil erkeklere ebeveyn olmanın yollarını öğretmektedir. Japon geliştiriciler, son zamanlarda milenyum oyuncuları için "baba sorunları" üzerine eğilmeye başladı. God of War ile başlayan bu süreç, Death Stranding ile devam etti ve Pragmata, 2026 yılında en iyi ‘baba simülatörü’ olma unvanını üstleniyor.

Ancak eğer ebeveyn olmak bu yıl yapacaklarınız arasında yoksa, Pragmata yine de sizi saatlerce eğlendirecek bir bilim kurgu aksiyonu sunuyor. Capcom'un en son IP'sinin diğer büyük başlıklarıyla karşılaştırılabilir olup olmadığını öğrenmek için tam Pragmata incelememe göz atın.

Bilinmeyene Karşı Bir Adam ve Android Kızı

Pragmata, tamamen iki karakter etrafında dönen bir hikaye sunuyor: Diana ve Hugh. Hugh, sorunları kontrol etmek üzere aya gönderilen bir uzay mühendisidir. Hugh, üç diğer arkadaşıyla birlikte aya indiğinde, bir ay depreminin ardından kısa sürede hayatlarını kaybederek yalnız kalır.

Ay üssünde işler yolunda gitmediğini fark eder; yer karantinaya alınmıştır, insan görünmemektedir ve robotlar onu öldürmeye çalışmaktadır... Son kısım tam yerinde bir tespit olabilir. Kısa süre sonra, Hugh, ‘son teknoloji Pragmata’ olan Diana ile karşılaşır; basit bir ifadeyle, oldukça etkileyici şeyler yapabilen bir yapay zeka. O, herhangi bir oyunda eşlik ettiğim en esrarengiz küçük kızdır ve oldukça büyük bir izlenim bırakmıştır, ama bunu daha sonra detaylandıracağım.

Onun etkileşimleri ve diyalogları oldukça komik, özellikle aktif hackleme sırasında ikili kod dili kullanırken (0,1,0,0,0,1). Ancak oyun ilerledikçe, Diana ve Hugh arasında, dolayısıyla oyuncu ile de gerçek bir bağ oluştuğunu görüyoruz. Oyun, özellikle yalnızlık gibi çeşitli konulara değiniyor.

Birçok kişi, Capcom'un baba-kız dinamiğini tasvirini görse de, benim yeğenim olma deneyimim bu ilişkiye biraz farklı bir bakış açısı kazandırdı. Ancak bir şey açıktı: Capcom, Pragmata'da sizi model bir ebeveyn veya koruyucu olmaya eğitmek için elinden gelenin en iyisini yapmış.

Gerçek Patron Mücadelesinin Ebeveynlik Olduğu Ortaya Çıkıyor

Resident Evil Requiem'deki Grace'in muhteşem karakter gelişimini gördükten sonra, annelik bağı sayesinde cesaret bulmasını beklemiyordum. Ancak, birkaç ay sonra başka bir Capcom oyunuyla tekrar duygulanacağımı düşünmemiştim. Ancak bu sefer ilişki biraz farklıydı. RE9'daki korku türü için mükemmel olan ciddi bir yön yerine, Pragmata, Hugh'un dünyasında Diana'yı bir güneş ışığı gibi tasvir etmek için şakalaşma ve enerji kullanıyor; bu da biz oyunculara yansıyor.

Gerçekten de, Hugh ve Diana'nın güvenli evinde saatlerce sadece onunla konuşarak geçirdim, çünkü bu etkileşimler o kadar ilginçti ki her birini değerlendirmek istedim. Güvenli ev, Hugh ve Diana'nın bir seviyeyi tamamladıktan veya öldükten sonra döndükleri bir ana üssü işlevi görüyor. Bu yer, Diana için bir etkileşim merkezi olarak tasarlandı; o, etrafında özgürce dolaşıyor ve çevresindeki nesnelere tepki veriyor.

Oyuncular, ona Dünya'dan yeniden yaratılmış belirli şeyler hediye edebilirler; örneğin bir basketbol topu, bir kamp ateşi vb. Bunu yapmak, ona takdir olarak verdiği sanat eserleri de dahil olmak üzere, bu sevimli küçük etkileşimleri açar. İlk kez bana bir çizimini hediye ettiğinde kalbim gerçekten eridi ve Capcom'un böyle küçük detayları eklediği için övgüyü hak ettiğini düşünüyorum.

Ancak, Pragmata'daki Diana ile ilgili her şey güllük gülistanlık değil. Oyun, toplumsal çok felsefi yönlere de değiniyor; bu da sizi düşünmeye ve gerçekliğimizi sorgulamaya itiyor. Bununla birlikte, belirli oyun içi durumlar bir noktada Diana'yı tehlikeye atacak ve o zaman ona duyduğunuz bağ o kadar güçlü olacak ki, onun güvenliği konusunda gerçek bir endişe hissedeceksiniz.

Normalde böyle duygusal senaryolarda kendimi ayırırım, ancak bu durumda ayıramadım. Pragmata'da Diana'nın güvenliği konusunda gerçekten endişeliydim; bu da oyunun onunla olan ilişkinizi ne kadar derinlemesine inşa ettiğini gösteriyor.

Hikaye anlatımı açısından oyun, özellikle birçok kişinin gözyaşı dökmesine neden olacak duygusal bir sona sahip. Hikaye oldukça basit olsa da, Diana ile kurduğunuz ilişki, sonunda gerçekten etkileyici hale geliyor.

Diana sadece moral desteği sunan bir arkadaş değil; aynı zamanda savaşlarda en aktif savaşçılardan biridir.

Hack Yok, Hasar Yok: Her Mücadele Diana’nın Alanında Başlar

Diana, düşmanları hackleyerek onları savunmasız hale getirir ve bu da Hugh'un mermilerinin düşmanlara zarar vermesini sağlar. Bu önemlidir, çünkü oyuncuların gerçek zamanlı olarak düşmanları hacklemesi ve saldırılardan kaçınması gerekmektedir. Pragmata'nın dövüşü, bu iki unsuru aktif savaş sırasında yönetmek üzerine kuruludur. Düşmanlarınızı hacklemeden mermileriniz gerçekten hasar vermezken, hackleme sizi saldırılara karşı savunmasız bırakabilir.

Düşmanları hacklemek, onları hasara açık hale getirmenin yanı sıra, zayıf noktalarını da ortaya çıkarır. Bu bölgelere hedef almak, ek hasar verirken düşmanın kırılma durumu için de ilerleme kaydetmenizi sağlar. Başlangıçta çok fazla görev yükü hissetsem de, kısa sürede bunu sevmeye başladım.

Şimdi, bu sadece Pragmata'nın savaşının yüzeyini kazımak; çünkü oyun ayrıca karakteriniz için pasif güçlendirmeler açmanıza olanak tanıyan bir modlama sistemi içeriyor. Ayrıca, sınırlı kullanım düşmeleri olan yeniden kullanılabilir silahlar da mevcut. Hugh'un sınırsız mermisi olan tek bir ana silahı var ve topladığı her şey geçici. Bazı silahlar, düşmanları durdurabilen veya size bir kalkan sağlayabilen yardımcı araçlardır. Farklı silahları ve araçları bir araya getirip üstünlük sağlamaya çalışmak, Pragmata'nın dövüşündeki ana zorluktur.

Temel oyun döngüsü, oyuncuların bir odadan diğerine geçmesi gereken Doom'a çok benziyor; düşmanları arasında vuruyorlar. Ancak, bu durum bazıları için büyük bir sorun olabilecek bir tekrar hissi yaratıyor. Aynı düşmanı tekrar tekrar hacklemek, özellikle başa çıkması zor olan düşmanlarla karşılaştığınızda sinir bozucu hale gelebilir.

Oyun, daha sonra düşmanları otomatik olarak hacklemenizi sağlayan bir yükseltme vererek bu durumu ele alıyor. Bu tür yükseltmeler, Pragmata'nın taze hissetmesini sağlıyor. Büyük düşman havuzu da bunu iyi bir şekilde sağlıyor; her seviye, döngüye yeni tehditler ekliyor. Onlarla savaşırken, zayıf noktalarını öğreniyorsunuz ve bu da bir sonraki savaşı daha kolay hale getiriyor.

Pragmata'nın dövüşünün gerçekten parladığı yer, patron savaşlarıdır. Oyun, aksiyon nişancı türü için en iyi patron savaşlarından bazılarına sahiptir. Patron düşmanların çoğu, orantılı olarak devasa ve savaşta gerçek bir tehdit oluşturuyor; ayrıca savaş sırasında öğrenmeniz gereken birçok mekanik içeriyor. Çoğu zaman, Monster Hunter patronlarıyla savaşmak gibi hissettiriyor, ancak Doom'un dövüş sistemiyle; bu da harika bir karışım yaratıyor. Ancak daha önce söylediğim gibi, gerçek patron mücadelesi bir baba olmaktır.

Performans: Her Küçük Detayda Parlayan Seviye Tasarımı

Pragmata, gerçekten görsel olarak muhteşem bir oyun. Her seviye, aynı uzay istasyonunda sıkışmış olmanıza rağmen, oldukça farklı bir his veriyor. Görseller gerçekten etkileyici ve düşman tasarımları da oldukça yerinde. Capcom'un detaylara gösterdiği özen, Diana'nın canlı duygularından uzayla ilgili doğru detaylara kadar bir zevk. Bir örnek, dışarıda uzayda olduğunuzda sesin nasıl boğulduğudur; kapalı bir alanda değil. Sesin uzayda kapalı bir alandan daha yavaş hareket etmesi nedeniyle, bu küçük değişiklik geliştiricilerin detaylara gösterdiği özeni gerçekten takdir etmemi sağladı.

Benim Kurulumum

CPU: AMD Ryzen 9 7900x
CPU Soğutucu: CORSAIR H150 RGB
Anakart: GIGABYTE B650M Gaming X AX
GPU: MSI Nvidia GeForce RTX 5060 Ti 16 GB
RAM: 32GB (32GB x 1) ADATA XPG DDR5 5600FSB LANCER
SSD: 1TB AORUS Gen 4 5000E NVMe depolama
Monitör: 1080p @165hz

Ancak, gerçekten muhteşem olan şey, Capcom'un etkileyici grafiklere sahipken son derece iyi performans elde etme konusundaki tutarlılığıdır. Bu, Resident Evil Requiem'de de fark ettiğim bir şeydi ve Pragmata'da daha belirgin hale geliyor.

Oyun, en yüksek grafik ayarlarında bile tamamen pürüzsüz çalışıyor. En yüksek ayarlarda çerçeve üretimi ile sürekli olarak 140 FPS'in üzerinde alıyordum ve çerçeve üretimi olmadan yaklaşık 70 FPS alıyordum.

Bu geliştiricilerin Monster Hunter Wilds ve Dragon’s Dogma 2'nin arkasındaki aynı ekip olduğunu inanmak gerçekten zor; çünkü bu oyunlar korkunç bir şekilde optimize edilmiştir. Bir şekilde, Capcom her zaman seviyelere sahip oyunlar için gerçekten iyi iş çıkarıyor, açık dünya oyunları için ise tam tersini yapıyor.

Değerlendirme: Patlayıcı Savaşlar ve Beklenmedik Bir Hassas Hikaye

Pragmata oynamak gerçekten bir zevkti ve gelecekte Capcom'un en son bilim kurgu nişancı IP'sinden daha fazlasını almak için sabırsızlanıyorum. Dövüşlerdeki yeni hackleme unsuru, Doom tarzı dövüşle harmanlandığında gerçekten dahice ve son derece eğlenceli. Ancak oyunun asıl vurgusu, Diana ve Hugh arasındaki ilişki; bu, Pragmata'nın temel hikayesini etkili bir şekilde taşıyor.

Oyunla ilgili tek endişelerim, hikayenin biraz daha iyi olabileceğiydi. Sonunda, ana bilim kurgu temasından saparak doğaüstü bir boyuta kaydı; bu da hafif bir hayal kırıklığıydı. Bunun dışında, belirli dövüş senaryoları uzun ve tamamlaması sinir bozucu olabiliyor, özellikle de aynı düşmanlarla tekrar tekrar karşılaştığınızda ve tempoda herhangi bir değişiklik olmadığında.

Genel olarak, Pragmata, Capcom'un bilim kurgu nişancı alanına sağlam bir girişidir ve oyuncular, gelecekte IP'den büyük şeyler bekleyebilir. Pragmata'daki dünya ve dövüş sistemi gerçekten iyi ve Diana ile olan ilişki, benim için her zaman oyun deneyiminin temel bir parçası olarak kalacaktır.